Dagelijks doen Dex en ik een rondje in het mooie Emst. Vandaag gingen wij richting Wissel om de route iets langer te maken. Dex en ik moeten samen heel langzaam aan onze conditie werken met de nadruk op langzaam. Vol enthousiasme gingen we samen op pad. Om de hoek langs de weilanden waar een paard en een kleine shetlander stonden moest Dex toch even stoppen want deze combinatie was wel heel vreemd. Geen Perla of Marisma want hiermee had hij natuurlijk al kennisgemaakt maar een hele vreemde combi. Maar samen hebben we dit maar weer eens goed overwonnen. Toen de verharde weg overging in een zandpad stonden er links aan de weg wel twee heel gevaarlijke honden en Dex had geen idee en wilde gewoon effe lekker spelen. Het leken wel Roemeense bewakingshonden die ook worden gebruikt in kuddes om de wolf te weren. Nou ja gelukkig stonden ze achter een hek en konden we gewoon verder.

Na overal te hebben gesnuffeld vond Dex een kleine beek en was de eerdere ervaring bij Cannenburch nog niet vergeten dus heel voorzichtig ging hij kijken of hij erin kon. Nou dit kon inderdaad en hij ging even helemaal los. Langzaam begint Dex dus een echte Labrador te worden. Hij heeft uiteindelijk niet voor niets zwemvliezen tussen zijn tenen. Aan het einde van de weg waar het beekje langs stroomde was het wel heel druk met honden. Gelukkig hadden Dex en ik alle tijd om in te schatten of we verder konden of terug moesten. Maar ja zo stoer als wij zijn gingen we gewoon de confrontatie aan. Twee Havanezers, een Mops van een paar weken en een vervaarlijk  uitziende Mechelse herder kwamen ons tegemoet. De 3 kleintjes liepen los en de herder liep aan een rolband. Al snel waren de kleintjes uit beeld van Dex want hij was daarvoor veel te lomp. Het baasje van de Mechelaar, een stevig jongen van een jaar of 4, vertelde dat hij deze hond nog maar net had en nog niet precies wist wat hij deed. Maar Dex onverschrokken zoals hij is ging gewoon spelen met die grote Mechelaar. Deze 4-jarige vond Dex wel leuk en vond hem zo leuk dat hij vond Dex ook maar eens te mogen gaat berijden. Het baasje zag dit ook en vond dat het spelen nu wel klaar was. Ik was het daar ook volledige mee eens maar Dex, de onschuld zelve en zijn tijd nu al ver vooruit, wilde nog wel even spelen. Echter hier scheidden onze wegen en gingen weer verder met onze wandeling.

Op de terugweg, daar waar het zandpad overgaat in de verharde weg, rook Dex iets interessants vlak bij de koeien wei en stak z’n kop onder het draad door. Alleen wist hij niet dat het prikkeldraad was en kwam met z’n rechteroor hieraan vast te zitten. Hij schreeuwde het uit van de pijn maar gelukkig begon hij zich niet los te trekken. Snel pakte ik hem vast en maakte hem los van het prikkeldraad. Hij had gelukkig geen gat of nog erger een snee in zijn oor. Hopelijk heeft Dex hier iets van geleerd en hebben onze weg zonder verdere uitdagingen kunnen vervolgen.

Mochten jullie willen reageren op deze blog dan hoor ik dat graag.